Bijzondere verhalen

11/07/2012: Kitten in doosje op -5 van een ondergrondse parking

Hoe is het mogelijk, hoor ik je denken? Ondanks wat we allemaal meemaken was dat toch ook onze gedachte. Anderzijds mag het ons niet meer verrassen... Weet je dat de persoon die het beestje daar achterliet zichzelf zeker en vast een grote dierenvriend waant? Hij heeft er nu immers voor gezorgd dat het beestje kan gevonden worden en mogelijk nog een thuis zal krijgen...  Zo'n wezens denken op die manier, weet je?!

Louise heeft effectief het geluk gehad een grote dierenvriend te treffen die, zonder er verder vragen bij te stellen, het diertje meenam in haar wagen en dan besefte dat ze eigenlijk aan het werk was en niet wist wat te doen met dit hoopje ellende. De sukkel had immers een kanjer van een linker oogje dat dringend verzorging nodig had.

Ze waagde een gokje en kwam aanbellen. Omdat we niet gerust waren in de toestand van het oog wat op een grote zweer leek namen we contact op met de oogspecialiste waar we 's avonds nog terecht konden. Haar bezorgde vinder reed nog met haar over en weer wat ons veel tijd en een lange rit bespaarde. Louise had een perforatie opgelopen van het hoornvlies door een herpesvirus waarna een verdroogd blaadje de toestand nog had verergerd.

Intensieve zorgen gedurende veertien dagen hebben haar oogje kunnen redden! Vanmorgen, woensdag 11 juli '12, ging ze mee op controle bij de oogspecialiste die erg aangenaam verrast was over de mooie genezing. Een mooie pluim op onze hoed! Louise is nu helemaal klaar om naar haar eigen knusse thuis te vertrekken. Alleen nog de geschikte speelpartner vinden tussen alle jonge geweld dat onlangs toekwam.

In tussentijd hopen we dat Louise mag rekenen op beschermengeltjes.

13/05/2012: Vechten voor Dorie

Update 14/05/2012:

Gisterenavond leek Dories' toestand te stabiliseren maar vanmorgen was ze opnieuw wat verzwakt. We gaven haar opnieuw het nodige vocht en voeding die ze gewillig innam. Echter een uurtje later vonden we haar totaal verzwakt. Het was nu duidelijk dat Dorie het opgaf en dat wij ons daarbij neer te leggen hadden.

Wat deed het ons pijn toen de dierenarts haar uit haar lijden verloste. Enerzijds natuurlijk was er de opluchting voor haar, maar anderzijds is er het verdriet om een dier waarvoor we te laat kwamen. De ergste manier om los te laten.  Zeker omdat we beseffen dat het weeral een leven is dat teloor ging door de lompheid en/of onverschilligheid van mensen.

Eerst had ik haar Tesske genoemd maar toen besefte ik dat Dorie veel toepasselijker was; de afkorting van een scheldwoord dat me vanzelf voor de geest kwam als ik haar zag afzien. Ik zou het luidkeels willen roepen maar dan de minder stijlvolle versie ervan. Er zijn geen woorden voor de gevoelens die je op zo'n moment overvallen.

Het was een erg zware dag...

================================

Een uiterst dringende oproep bereikte ons op woensdagavond 9 mei. Een poesje dat al weken zonder eten of drinken in een kelder opgesloten zat, was gevat en in een doos gestoken. Kon dit poesje bij ons terecht?

Hoe meer we het verhaal probeerden te begrijpen, des te onduidelijker leek het te worden. Eén ding was duidelijk: dit was uiterst dringend en er moest snel gehandeld worden. Het poesje kan een klein uurtje later bij ons toe.

Iemand die in die kelder moest zijn, had het poesje opgemerkt en vond het nu toch wel tijd na al die weken/maanden om dat beestje daar buiten te halen. Ze sloot de deur van de kamer waar ze het had zien wegkruipen en slaagde erin zonder al teveel tegenkanting om het poesje in een doos te zetten. Vervolgens belde ze de verantwoordelijke op van de plaatselijke zwerfkattencampagne.  Deze persoon schrok bij het zien van het beestje want dit poesje kwam steeds eten op een zwerfplek iets verder en was reeds sinds januari niet meer opgedaagd. Ze veronderstelde al die tijd dat het diertje aangereden was.

Het was echter onmogelijk dat dit kattinnetje al maanden zonder eten of drinken in die kelder had gezeten want dat had ze niet kunnen overleven. Er zijn dus heel wat onduidelijkheden. Wat wel zeker is: het beestje was totaal uitgedroogd en kon niet meer eten. De slijmvliezen waren erg bleek wat niet veel goeds betekent.

Het belangrijkste was in eerste instantie vocht. Dat werd sinds haar aankomst onderhuids toegediend. Spijtig genoeg begon ze echter niet zelf te eten of te drinken tot op de dag van vandaag (zo 13/5). Sinds vanavond hebben we wel de indruk dat ze het vocht dat we toedienen gebruikt. De vorige dagen vonden we dagelijks een plek braaksel, bestaande uit vocht en heel veel haar. Mogelijk heeft ze al die tijd daarmee haar jonger trachten te stillen.

Dorie, zoals we haar noemen, is totaal apathisch. Vanmorgen vreesden we dat we vandaag de dierenarts moesten bellen maar na toediening van nog heel wat vocht en dwangmatig voeren lijken we ergens te geraken. We maken ons echter nog geen illusies want het kan erg snel keren. Alles hangt ervan af hoe het gesteld is met haar organen en dat zal pas blijken na enkele weken als ze dat tenminste haalt.

In tussentijd waken we zo goed mogelijk over ons zorgenkind. De vorderingen zal je hier kunnen volgen.