Verhalen van onze adoptanten

12/09/2017: Dolfke

hallo,

Twee jaar geleden kwam dolfke, een bang katertje bij ons.

Na veel geduld en liefde is vind hij het fijn om geaaid te worden, vooral aan zijn oren.

Ik denk dat er misschien wat ruis zit  ruis zit in zijn oren. (hij is doof)

Hij heeft een manier gevonden om zich uit tet drukken.

Zachtjes in je benen bijten om een beetje aandacht te vragen als je hem niet ziet hoort er nu bij.

Of kopstootjes geven om geaaid te worden.

Hij is nu gegroeid tot een mooie kater.

groetjes,

Dolf


30/08/2017: Kobe & Kasper

Dag Sonja,

Het gaat super met de kittens 😊.

Enkel vrijdag toen we met hen thuis kwamen zijn ze een beetje bang en onwennig, maar de nieuwsgierigheid overwon al snel. Afgezien van vrijdag gaan ze flink op de kattenbak. We hebben ze er regelmatig in gezet en ze hadden het snel door. We hebben Kobe nu Sammeke genoemd en Kasper heet nu Timmy. 

Ze zijn een vreugde in ons gezinnetje. Het zijn echte schatjes! Zo lief en speels. Het was inderdaad goed om de 2 broertjes te nemen want ze blijken echt gehecht aan elkaar en ravotten wat af! Ze zijn zo nieuwsgierig en volgen al ons doen en laten. Draaien rond onze benen en kruipen nu al op onze schoot om gefloddert te worden. Ik ben blij dat ze zich zo snel goed voelen. Ze hebben ons hart helemaal veroverd 😊!

Dankjewel voor het vertrouwen en het fijne contact met jullie!

Liefs en groetjes,

Sarah Sleeckx 


12/06/2017: Rico geniet!

Hallo,

Rico of Rikske (zoals we ze veel noemen) geniet van het ochtendzonnetje.

Ondertussen al enkele jaartjes bij ons.

Bedankt voor het harde werken en verzorgen van al die sukkeltjes :-)

Groetjes uit Sint-Lenaarts,

Martina & Dirk


01/06/2017: Mooi pleidooi: adopteer een senior

Beste Sonja,

Op hemelvaartdag 2014 trokken we naar het Dierenthuisje voor een nieuwe poes. We hadden een keuze gemaakt op het internet en grompeltje een oud dametje van rond de 11 jaar had onze aandacht getrokken.  Toen we in het Dierenthuisje aankwamen kwam er een poes fier op ons afgestapt ‘Julie’.  Ze was niet ter adoptie, ze was reeds drie jaar een vaste bewoner. Ze was een zeer gestresseerde poes die, als ze nerveus werd, achter haar staart aanging.  Als mensen voor haar kwamen was ze steeds schuchter geweest en niemand had haar ooit geadopteerd.  Julie kwam dadelijk als we binnenkwamen op me af en begon kopjes te geven, ze hield niet af.  Dan begon de verleidingsact opnieuw bij mijn man.  Uiteindelijk zijn we die dag met twee poezen naar huis gegaan.  Ook Julie was reeds een senior kat van rond de 10jaar.  Mijn vrienden vinden dat ze hier in de hemel terechtgekomen zijn.  Wij zijn gewoon van het principe als je dieren hebt moet je er ook heel goed voor zorgen.  Na verloop van tijd liep ze niet meer achter haar staart en werd het een heel lieve aanhankelijke poes. Het enige nadeel aan haar was dat ze naast de bak plaste en ons dan kwam waarschuwen dat ze dit gedaan had. Al heeft ons dit heel veel kuiswerk gegeven, we zijn er nooit boos om geweest. Waarschijnlijk had ze ooit een trauma opgelopen en was dit haar reactie.

Als je oudere dieren neemt weet je dat het afscheid er vlugger zal aankomen dan wanneer je een jong diertje neemt, maar dat is een bewust keuze van ons.  We willen dieren die het niet altijd gemakkelijk hebben gehad of waarvan het baasje gestorven was, hun laatste levensjaren nog iets geven.  Alle dieren (en dat zijn er intussen heel wat, honden, parkietje, konijn,...) hebben ons in ruil heel veel liefde gegeven zodat we er nog nooit spijt hebben van gehad.

Nu drie jaar later heeft ons Julieke hemelvaartdag niet gehaald.  Begin maart werd vastgesteld dat haar hart en longen aan het opgeven zijn.  Ze is 2 zware infecties te boven gekomen maar de strijd is gestreden.  Daar ze geen pijn had en lekkere hapjes bleef eten hebben we haar stilletjes laten sterven.  Haar gedrag veranderde. Ze zocht rustplaatsjes op waar ze vroeger nooit ging liggen. Ze had moeite met haar plasjes op de juiste plaats te doen (naast haar kattenbak J ).  Maar ik ben er zeker van dat ze nog gelukkig was tot het laatste moment.

Julieke ik hoop dat je nu verenigd bent in ‘de dierenhemel’ met al onze dieren die we ooit in ons leven hebben gehad.  Het zal er een leuke beestenboel zijn daarginds ergens tussen de sterren.

Ons Grompeltje en wijzelf worden geconfronteerd met de leegte maar we hebben mooie herinneringen.  Ik zou het iedereen aanraden om senioren dieren nog een kans te geven.

Julieke verliet ons op zaterdag 29/4/2017.


29/05/2017: Brenda: nog meer goed nieuws!

Hey, 

Nog even een update van Brenda.

Alles gaat nog steeds uitstekend. Ze voelt zich al echt thuis hier en je merkt en ziet dat ze geen stress heeft en zich heel comfortabel voelt. Ze heeft zich vol liefde op mijn zoon ( 15j ) gestort en ze geniet er met volle teugen van. Met de poes des huizes (Loekie) betert het alle dagen. Loekie blijft een bang poesje voor het onbekende, maar ze zoekt Brenda meer en meer op. Ze ontwijkt ze niet meer en het heeft geen negatieve invloed op haar doen en laten zoals bij Blanche. Dus ik denk dat we een blijvertje hebben gevonden. 

Mijn zoon vind de naam " Sammie " beter bij haar passen. 

Deze foto's wou ik nog even sturen.. Ze heeft geluk dat de zoon een sloddervos is. Zo kan ze nog wat nagenieten als hij naar school is....😻

Wat denken jullie? 

Grtjs, 

Katleen. 🐾