Verhalen van onze adoptanten

04/10/2016: Otto en Kira

Dag Dierenthuisje, 

Ondertussen is het al 1 jaar geleden dat Otto en Kira in ons gezinnetje kwamen. 2 bange katjes de eerste dagen, maar Otto werd het al snel gewoon hier. Met Kira hebben we toch enkele maanden geduld moeten hebben, maar nu voelt ze zich thuis.

Otto is een echte 'Garfield' :-) Lekker eten, luieren in het zonnetje en slapen zijn zijn favoriete bezigheden. Elke avond komt hij af voor zijn aaitjes, wat kan hij hiervan genieten! Zo'n gespin heb ik nog van geen enkele kat gehoord  :-) Hij wordt graag op zijn buikje geaaid, een echt schat is het! Elke zondagochtend geniet hij van zijn kam-beurt :-)

Kira is een speels katje, alles dat kan dienen als speelgoed moet eraan :-) Autosleutels, behangpapier, kousen, ... én Otto. Het is zo fijn om die 2 samen te zien 'vechten' of spelen, ze kunnen ook echt niet zonder elkaar! Het duurde lange tijd voordat Kira geaaid wilde worden. Nu kan ze zelfs opgepakt worden en komt ze bij ons liggen. Ze moét ook elke dag haar lekjes kunnen geven, zo grappig, ik zou niet weten waarom ze dat doet :-)

We zouden onze 2 kapoenen niet meer kunnen missen. Bedankt voor deze schatten. En fantastisch dat jullie zo'n goed werk leveren!

Hierbij zijn nog wat foto's, ik hoop dat jullie er met plezier naar kijken :-)

Vele groetjes en knuffels van Otto en Kira xxx

28/09/2016: Emmi

Hey Sonja en Peter, 

Het is weer tijd voor een goed-nieuws-berichtje :-) Emmi is nu 8 maanden bij ons. De voorbije maanden stuurde ik vooral foto's van Emmi die sliep, omdat ze dat hoofdzakelijk deed. Ze zocht altijd ergens een knus plaatsje en sliep dan echt uuuuren lang. En zoals ik 2 maanden geleden al zei, begon ik mij zorgen te maken omdat ze zelfs niet meer wakker werd om te eten. Ze heeft er toch echt haar eenzame miserie moeten afslapen. 

Na een stevige vitaminenkuur zag ik vrij snel beterschap, en het leuke nieuws is: ze is er zo goed als helemaal bovenop. Ze is helder, veel wakker, staat wat steviger op haar pootjes en wonder boven wonder komt ze zelfs wat bij de laatste weken. 

Dus ja, alles gaat prima en elke dag zelfs nog steeds wat beter qua gezondheid. 

Kijk maar naar de fotootjes. Dan zie je dat ze niet meer zo erg mager is. :-) en volledig aanvaard door de anderen, wat ook niet onbelangrijk is natuurlijk. 

Veel groetjes, 

Tine 


26/09/2016: Molly

Hoi lief Dierenthuisje,

hierbij een foto van Molly op het knuffelkussen dat we op de peter- en meterdag gekocht hebben... Ze is zo'n bijzonder poezeltje, we staan elke dag versteld van haar!

27/08/2016: Kozo (één van de 45 ex-sukkeltjes)

Hallo,

Via deze weg wil ik jullie graag laten weten dat Kozo het hier super doet. Hij was een van de vele K'tjes die jullie hebben opgevangen. 

Hij is helemaal opengebloeit. Vroeger bleef hij angstig op een plaats liggen en had hij enorm veel schrik van onze honden, maar dat is nu niet meer het geval. Hij komt nu zelfs fletsen bij de honden en dan kunnen wij daar van meeprofiteren om hem te aaien. Hem oppakken is uit den boze, maar van een kriebel achter zijn oor kan hij enorm genieten.

 Hij komt als we hem roepen en nadat hij eerst aan onze hand heeft gesnuffeld, kunnen we hem aaien.  Hij kan nu ook buiten en dat vind hij echt geweldig. De eerste keer was hij naar buiten ontsnapt. Grote paniek hier! We hebben toen het garageraam opengelaten en er een kommetje eten neergezet  en de volgende dag zat hij gelukkig in de garage. Grote opluchting. Nu kent hij de deur en gaat hij via daar naar buiten en binnen. Het is een goede rattenvanger :)  .

Met Kozo gaat het dus goed, hij voelt zich hier helemaal thuis.

In bijlage nog enkele foto's van hem.

Met vriendelijke groeten

Liesje


27/08/2016: Emmi

Hallo Sonja en Peter,

Eerst en vooral hoop ik dat je het niet erg vindt dat ik zowat maandelijks een update stuur over Emmi. Je mailbox zal zowiso wel alle dagen overvol zitten... 

Maar ik dacht, altijd nog plaats voor een goed nieuwsje, toch? 😊

Enkele weekjes geleden maakten we ons zorgen om Emmi die bijna niet meer wakker werd, zelfs niet om te eten. Ze was verder wel tevreden en buiten haar normale kwaaltjes ivm de HIV en haar leeftijd vonden we er geen reden voor.

Eventjes heb ik er over nagedacht om haar dan maar te laten slapen... Ik dacht dat het haar tijd was. Maar ik kreeg het niet over mijn hart, want ze zag verder niet echt af. Dus heb ik ze elke dag 3x wakker gemaakt, haar eten telkens dicht bij haar gezet en haar regelmatig naar de kattenbak gedragen.

Ik besprak dit met de dierenarts (een supergoede met een hart voor seniors en gezond verstand wat betreft de behandelingen. En dat heb ik echt wel nodig he, met 3 katten van 16 jaar, een kat van 13 jaar en dan ook nog 3 hoogbejaarde konijnen van 6,7 en 9! jaar. 😊 Maar dit ter zijde 😉)

Ik kreeg een sterke vitaminenkuur mee voor Emmi en dat was blijkbaar wat ze nodig had. Ze is nu weer helemaal zichzelf, wakker en alert. En als kers op de taart, ze heeft geen enkel wondje meer op haar hoofdje of in haar gezichtje. 

Ongelofelijk dat ze al 7 maanden bij ons is! Voor haar is dat een hele tijd. Ondertussen is ons wel duidelijk geworden dat ze bijna niets meer hoort. 

We genieten in elk geval verder samen met haar, al is het een beetje dag voor dag.

Groetjes! 

Tine