BramTerug naar het overzicht

Maandagavond, 27/12/2010: vanavond hebben we afscheid genomen van ons Brammeke. Na 2,5 jaar was het zover; hij kon niet langer dierwaardig leven en moesten hem van erger behoeden. Sinds september van dit jaar kreeg hij pijnstillers vanwege zware arthrose in de rug. Dat ging een tijdje goed waarna we moesten overschakelen op palliatieve behandeling met cortisone. Ook daarmee heeft hij zich nog een dikke maand goed gevoeld maar nu ging het heel snel bergaf. De bijwerkingen van de cortisone zoals overmaats drinken, eten en rusteloosheid speelden hem parten en we konden het niet langer aanzien. Op 12 april 2008 kwam Brammeke bij ons terecht in erbarmelijke staat. Toen is hij opgeknapt en voelde zich super; overal ging hij met me mee en al die tijd heeft hij zelfs geen verkoudheid gehad. Hij was dapper ondanks zijn kleine gestalte en tengere postuur. Hem zo zien aftakelen was zielig maar zolang hij er zelf plezier en moed in had, gaven ook wij niet op. Nu was het echter heel anders. Brammeke heeft het ons duidelijk gemaakt. In alle rust viel hij in een diepe slaap op zijn kussentje. We zullen ons dapper ventje nooit vergeten... Met dank aan de dierenarts voor dit waardig afscheid.

===========================================

Een hoopje bibberende ellende;zo kunnen we Brammeke het best beschrijven toen hij bij ons terecht kwam. Bram woog als volwassen reutje nog amper 2,8 kg. Zijn tandjes waren zodanig ontstoken dat hij amper durfde te eten.

Maar wat nog erger was en pas na dierenartscontrole bleek : Bram was zodanig ondervoed en uitgedroogd zodat ook zijn nierwaarden heel slecht waren.

Omdat we hem niet nóg meer stress wilden aandoen op korte tijd trachtten we hem eerst enkele dagen wat op te krikken zodat hij al iets zou kunnen bijkomen en we wat meer zouden kunnen vertellen bij een eerste dierenartsbezoek. Dat hadden we gehoopt want Bram hield niets binnen. Hij braakte alles uit en had enorme diarree waardoor een dringend bezoek aanj de dierenarts onomkeerbaar werd.

In onderling overleg met de dierenarts bleef hij daar aan de bakster gedurende 24 uur zodat zijn maag en darmen konden rusten. Tijdens dat tijdsspanne bleek dan ook uit de bloedcontrole dat zijn nierwaarden zodanig slecht waren dat hij alvast op nierdieet moest.

Dat gebeurde allemaal rond 15 april. Een maand later voelde Brammeke zich al een stuk beter. We slaagden erin om hem bijna een kilo struiser te krijgen door middel van Vitabissen, sandwiches en uiteraard zijn nierdieet. Op 14 mei werd Bram dan verlost van zijn pijnlijke tandjes en werd hij gecastreerd. Sindsdien lijkt deze kleine rattenbol heel happy. Waar zijn staartje eerst altijd tussen zijn pootjes stak, kwispelt nu een vrolijke haarpluim. Hij gaat dolgraag mee wandelen en kent onze dagindeling als geen ander, vooral dan de uren van de Vitabissen!

Toen deze stakker toekwam dachten we weer even dat hij niet veel respijt meer zou krijgen, maar zoals we hem nu zien lijkt hij toch nog lang te willen genieten van iets wat hij mogelijk nooit gekend heeft. Het liefst wat hij doet is meerijden met de auto. Vanaf het moment dat hij nog maar merkt dat we weg gaan, staat hij te piepen aan de poort om als eerste aan de auto te staan. We moesten hem eens vergeten!? We hopen in ieder geval dat we hem nog lang mogen vertroetelen.