DaisyTerug naar het overzicht

Daisy kwam toe op zondag 18 april. Ze werd gevonden in erbarmelijke toestand door twee vrijwilligers en hierheen gebracht.

Het magere wit-zwarte poesje stonk uren in de wind, zat helemaal onder de vuiligheid en zat echt niet in goede papieren! Eigenlijk bleef er niet veel meer over dan een skelet met een dun behaard velletje dat helemaal was aangetast door een massa luizen. Niettegenstaande ze bang was, had ze zich toch laten oppakken op zoek naar hulp. Gelukkig maar want wat had dit beestje nog afgezien als ze op straat was blijven zitten. Ze kreeg van aankomst de eerste zorgen. in zo'n geval is dat iets tegen de luizen geven, wonden proper maken en eten/drinken geven. Daarna gaan we observeren en oordelen wat de verdere stappen zullen zijn om haar zo goed en verstandig mogelijk te helpen.

Omdat ze haar vochtpeil niet zelf geregeld kreeg ondanks haar vele drinken waren we genoodzaakt om haar onderhuids vocht toe te dienen. Dat hielp want het bracht toch wat verandering in haar uitgedroogde toestand. Gelukkig was haar eetlust prima en begon ze na twee dagen al te genieten van alle aandacht en verzorging die we haar gaven.

Toch bleef de angst dat Daisy plots zou invallen; hoe vaak hadden we zo'n onderkomen dier niet opgekrikt en een week of twee later plots zien instorten. Al te vaak hebben zulke dieren hun eigen organen aangetast om te kunnen overleven en eens ze dan gerust zijn en de adrenaline valt weg dan slaat het kwaad meestal toe. Maar deze kranige dame bleef het mits enkele obstakels vrij goed doen. Ze genoot en hoe!

Op 28 en 29 mei was het zonnetje volop aan het schijnen en dat deed ook Daisy stralen. Voor het eerste sinds meer dan een maand kwam ze buiten en rolde ze zich op het terras in de stralende zon. In alle rust wandelde ze gans de tuin rond om dan terug op het terras languit te gaan rollen. En liefst nog voor onze voeten met haar buikje omhoog en de vraag om haar aub te aaien. Het was een lust om zien!

Op zondag 30 mei echter keerde het tij. Ze kwam niet dadelijk eten en was vrij futloos. Toch gaf ze aan het begin van de dag geen hopeloze indruk, maar naarmate de dag vorderde merkten we dat haar lichaamstemperatuur zakte alsook haar levenslust en moraal. Vanaf dat ogenblik ging het erg snel en 's avonds om 9u waren we genoodzaakt de dierenarts op te roepen. Gelukkig kwam zij dadelijk ter plaatse om Daisytje de finale hulp te bieden; ze had teveel afgezien in haar leventje, ze had genoten al was het maar heel kort en nu kwam het erop aan om haar zonder verder leed te verlossen. In alle rust is deze lieverd ingeslapen op haar kussentje. Tot op het laatst vond ze nog de kracht om lichtjes te spinnen en te trappen met haar voorpootjes als we haar aanraakten.

Wat zijn we blij dat Daisy hier terecht is gekomen; we hebben haar een hele nare en eenzame dood kunnen besparen. We hebben het geluk gehad haar nog iets te kunnen geven wat deze oude lieverd waarschijnlijk nooit eerder had gekend: liefde en genot. We troosten ons met het feit dat ze genoten heeft al was het dan maar 1,5 maand. Voor haar waarschijnlijk de mooiste periode van haar leventje. Voor zo'n sukkels is Het dierenthuisje in het leven geroepen; dit is onze roeping.

Ze kwam een week later toe dan Donald die na zijn vrije zwerversbestaan ook hulp kwam zoeken. Zijn verhaal is ook erg frapant, net als dat van Daisy. We hoopten dan ook dat ze als "Donald en Daisy" nog lang samen mochten genieten. Donald had gelukkig wat meer reserve en hij vertoeft nog steeds bij ons. Zijn verhaal kan je lezen onder rubriek "inwoners".