DebbieTerug naar het overzicht

° 04/05/1995 - 16/10/2010

Debbie kwam bij ons terecht op 01/04/2007 en was toen 12 jaar. Ze werd hier afgestaan omdat ze volgens haar baasje niet sociaal genoeg was ten opzichte van andere mensen. In het begin was Debbie duidelijk overspannen en stak zich in de tuin weg onder struiken. Na veel geduld en liefde kregen we dan toch na een klein half jaar wat van haar vertrouwen. Later werd ze zelfs erg aanhankelijk en kwam ze zelfs graag op schoot zitten. Ze genoot eindelijk van haar oude dag. Debbie had vanaf haar zes maanden toen ze gesteriliseerd werd tot de dag van haar afstand aan ons dagelijks een tablet Cortisone gekregen omdat ze ooit allergisch gereageerd had op de draadjes van de sterilisatie... We kunnen ervan uitgaan dat de eigenaar niet slimmer was maar dat de dierenarts telkens de pilletjes bleef voorschrijven doet toch wat vragen rijzen.

In ieder geval is dit natuurlijk niet ten goede gekomen van haar gezondheid. Debbie had al langer gezondheidsproblemen en pas sinds een dik jaar waren we erachter gekomen dankzij grondige testen dat ze problemen had aan de Pancreas. We hebben getracht om haar toch nog te helpen met medicatie, hoewel Debbie en medicatie echt niet verenigbaar waren. Eender wat we haar te eten gaven, hoe lekker ook... ze liet het staan als ze merkte dat er iets van medicijn inzat. Het onder dwang geven was goed voor een week maar dan werd ze zodanig gestresseerd en kregen we haar nog maar zelden te zien. Dat was dus ook niet dierwaardig! Uiteindelijk konden we haar met speciale voeding die ze gelukkig tussendoor wel wilde nemen toch nog gelukkig houden.

Op maandag 11 oktober merkten we dat Debbie erop achteruit ging en dit keer op een andere manier als voordien. Toch bleef ze nog goed eten en drinken. We volgden haar toestand dagelijks nauwgezet op en moesten vast stellen dat ze erg verzwakte. Zodanig dat ze niet meer op de kast sprong om haar eten te krijgen en ook liever lager gelegen nestjes of kussentjes opzocht om te slapen. In overleg met de dierenarts wachtten we elke dag af in de hoop dat ze zich net als zo vaak ervoor toch nog zou herpakken. Op zaterdag 16 oktober was het ons overduidelijk; Debbie moest geholpen worden want we wilden haar op een dierwaardige manier laten gaan. De lijdensweg die nu zou volgen moesten we haar besparen. Die middag werd ze in alle rust op haar kussentje ingeslapen.

We mochten Debbie ruim 3,5 jaar verzorgen en zijn erg blij dat ze ons zoveel vertrouwen heeft geschonken. We zullen nog vaak aan haar denken.