FionaTerug naar het overzicht

Fiona kwam in 2001 bij ons wonen. Zij was afkomstig van Spanje waar ze gebruikt werd voor de jacht en achtergelaten werd nadat ze in een klem sukkelde.

Door een Belgische vrouw die woonachtig is in Spanje werd zij gevonden en verzorgd. De dierenarts die haar poot amputeerde vertelde dat zij al enkele maanden op de dool was gezien het beendermerg al uit de wonde liep. Het was eigenlijk een mirakel dat zij nog leefde. Ondanks de goede zorgen kon Fiona daar niet blijven vanwege de roedel honden die de dame erop na hield. Tijdens haar recuperatie werd de sukkel tot tweemaal toe ernstig verwond door de andere honden. Zij kon zich immers niet verdedigen door de kraag die ze om had na haar operatie. De vrouw besloot met pijn in het hart een goede thuis voor haar te zoeken en zo kwam Fiona in Belgiƫ terecht via de organisatie Greyhounds in nood. Omdat zij echter geen windhond was, wilde niemand haar adopteren. Zo is ze bij ons terecht gekomen.

Omdat ze als jachthond had gefungeerd, was het in het begin niet evident om met de poezen samen te leven. Ze zou hen verscheurd hebben, maar na twee weken consequente heropvoeding kon Fiona zonder problemen tussen de poezen, konijnen en kippen lopen. Haar leeftijd werd toen geschat op ca 6 jaar, wat betekent dat zij rond 1995 zou geboren zijn. Ze was in ieder geval nog gezond en fit genoeg om mooie wandelingen te maken.

In januari 2008 werden plots heel wat kleine tumoortjes vast gesteld aan de melkklieren. Daarom besloten we Fiona te laten opereren om - hopelijk - erger te voorkomen. Bij de operatie bleek echter dat op de mild een gezwel zat van ca 1cm doorsnede. Daarom werd alvast de mild weggenomen en werd met de rest gewacht teneinde de operatie niet te zwaar te maken. De mild ging ter controle naar het labo en daar bleek na grondige onderzoeken dat het ging om een zeer agressieve kanker die de mild volledig had aangetast maar zonder twijfel ook al verder was uitgezaaid. Verdere operaties waren uitgesloten. Het enige wat we konden doen was duimen dat het ergste verwijderd was. De tijd moest het uitwijzen. Na een tijdje moesten we haar echter cortisone gaan geven zodat ze verder nog wat kon genieten.

Op vrijdag 18 april ging Fiona echter snel achteruit, ondanks de hoge dosis cortisone die ze nu al kreeg. Uiteindelijk hebben we op 21/04/2008 de knoop moeten doorhakken. We wilden niet het risico lopen dat ze zou stikken want haar ademhaling werd zodanig zwaar dat die mogelijkheid bestond. De laatste dagen dreven we haar dosis medicatie nog wat op om haar toch nog dat goede gevoel even te kunnen geven. Net voor de dierenarts arriveerde heeft ze zelfs nog gespeeld met haar favoriete pieppopje. We wilden haar gelukkig houden tot op het laatste en daar zijn we gelukkig ook in geslaagd. Voor ons is het zeer hard om op die manier afscheid te nemen maar aan de andere kant geeft het toch ook wel een zeker gevoel van tevredenheid dat we haar een enorme lijdensweg hebben kunnen besparen.