FlupTerug naar het overzicht

Toen Flup toekwam in augustus 2007 dachten we er verkeerd aan te doen. De eigenaars wilden hem laten inslapen omdat ze hem niet konden meenemen naar het bejaardentehuis maar de behandelende dierenarts kon dat niet over haar hart krijgen en belde ons op met de vraag om hem aub op te vangen.

Als Flup dan wat later uit de mand "kroop" stelden we ons echt de vraag of dit wel een goede beslissing was geweest. Als we hem wilden aanraken om te troosten dan kregen we rake klappen... hij had pijn! Na onderzoeken en dankzij aangepaste medicatie hebben we Flup nog twee jaar cadeau kunnen geven. Het was schitterend om zien hoe Flupke open bloeide en genoot van alles rondom hem. Het was een stevig baasje met een ijzeren wil en een gouden karakter.

Een zonneklopper eerste klas; waar de zon was vond je "Flupper", zo simpel was het. Hij kende de plek waar de eerste zonnestraal 's ochtends scheen en verhuisde mee tot de laatste glimp verdween. In de winter vond je hem vlakbij de verwarming; Daar lagen speciaal voor hem dikke kussens. Flup was al lang potdoof en begon wat te dementeren maar daar had hij zelf allemaal geen last van.

Op zondag 1 november 2009 echter merkten we dat hij minder eetlust had en vrij vaak aan de waterpot zat. Maandag mauwde hij meer telkens hij richting waterpot ging en uiteindelijk werd het ons dinsdag 3 november overduidelijk; we moesten Flup helpen voordat hij zou gaan afzien. De nieren lieten hem in de steek met alle gevolgen van dien en dit zou een pijnlijk dood worden als we niet tijdig ingrepen. Na die twee pijnvrije jaren mocht dat zeker niet gebeuren! De hulp van de dierenarts werd ingeroepen.

Vandaag, dinsdag 3 november is Flup in alle rust op zijn kussentje voor de verwarming in een diepe slaap gevallen.

We zullen onze “Flup”, “Flupke”, “Fluppe”en “Flupper” missen. We wisten hem altijd te vinden… in het zonnetje of aan de verwarming. Het was een stralende poes die vele harten wist te veroveren. Amper een weekje na het heengaan van ons Julieke valt dit afscheid erg zwaar maar we weten dat ze beiden dankbaar zijn voor wat ze gekregen hebben en wij zijn hen dankbaar voor alle liefde en vertrouwen die zij ons gaven. Wat zijn we blij dat we hen gekend hebben! Hartelijk dank aan Flups' meter voor de steun.

=====================================

08/2007 : Flup werd afgestaan door mensen die verplicht waren om naar een bejaardentehuis te verhuizen. Hoe schrijnend het ook telkens weer is, Flup mocht er niet binnen. Al 16 jaar had de lieve rosse jongen bij hen geleefd en nu plots moest hij vertrekken. Misschien een geluk bij een ongeluk te noemen want deze oude rakker had in gans zijn leven geen dierenarts gezien. Zelfs toen hij de zomer ervoor door de hond van de buren was aangevallen, was alles vanzelf genezen... zo vertelde de eigenaar trots.

Gelukkig maakte Flup zich niet zó druk over de verhuis. Hij leek veel meer last te hebben van zijn pijnlijke botten. Als hij toekwam kroop hij uit zijn transportmand. Zijn poten waren misvormd van de artrose. Daarom lieten we hem vrij direct controleren door de dierenarts die de zware artrose bevestigde. Na bloedonderzoek bleek gelukkig dat zijn nierwaarden en dergelijke perfect waren - net die van een jonge poes. Ook aan de tanden zou je hem amper acht jaar schatten. Maar zijn pijnlijke botten verklikten zijn hoge leeftijd. In ieder geval kregen we door zijn goede bloeduitslag wel een vrijgeleide om hem pijnstillers te geven. Gelukkig maar, want het was echt niet om aan te zien hoe hij rond kroop.

Flup voelde zich na vier dagen pijnstillers al stukken beter. Hij was ongetwijfeld al heel lang niet meer pijnvrij geweest. Het moet een grote verademing zijn geweest! Je merkte het aan het feit dat hij plots meer rond liep, hij zich heel gewillig uitvoerig liet aaien waar hij dat in het begin niet graag had. Hij lijkt hier toch een stukje geluk te vinden.

Hopelijk mag hij nog heel wat jaren genieten van zijn oude dag!