MollieTerug naar het overzicht

Mollie kwam op 23 maart '05 bij ons inwonen. Hij was als gedumpte zwerver van straat gehaald door een dame uit Antwerpen. Probleem was echter dat Mollie ruimte nodig had om zich uit te leven. Hij was immers nog jong en wilde spelen wat op de studio van zijn vinder niet echt lukte. Bovendien waren er nog drie hoogbejaarde soortgenoten in huis die het wild gestoei van deze lieve jongen niet konden waarderen.

Zo kwam Mollie op die mooie dag bij ons intrekken. Redelijk snel vond hij zijn draai hier en genoot met volle teugen van zijn "vrijheid". De tuin ontdekte hij pas na een poosje, maar eens hij ervan geproefd had, kreeg hij er niet genoeg van.

Maar het liefst van al kreeg Mollieke aandacht, hopen aandacht... Een plaatsje zoeken op mijn schoot als ik aan de computer "probeerde" te typen.

Moeilijk hoor als zo'n zware jongen bovenop je armen gaat hangen... Ik betreur de momenten dat ik meende dat mijn werk voorging en hem terug op de grond plaatste.

Het is allemaal zo snel gegaan. Zondag 23 februari '06 merkten we dat hij niet in zijn gewone doen was. Maandagmorgen nam ik hem mee naar de dierenarts die geen uitsluitsel kon geven, maar dacht aan een blaasontsteking. Daags nadien was hij alles behalve beter. Ik liet Mollie achter bij de dierenarts om hem daar de nodige medische verzorging te laten krijgen. Vanaf dat moment is alles versneld en stierf hij in de loop van de middag. Ondertussen was gebleken dat één van beide nieren enorm opgezet was wat zonder twijfel zijn dood heeft betekend.

We hadden Mollie zo graag langer bij ons gehad dan amper 1 jaar. En vooral hadden we er willen zijn toen hij ons nodig had... maar we hadden geen vermoeden dat het zo ernstig was. Het ging zo snel... Een gevoel van schuld en pijn sluiert bij elke gedachte aan Mollie. We zijn niet perfect en we konden dit niet weten... maar dat is allemaal geen troost en zeker niet voor Mollie. Ik hoop vanuit de grond van mijn hart dat hij weet hoeveel we van hem houden en dat we hem niet in de steek wilden laten. Dit hadden we echt niet verwacht.

Lieve Mollie, ik had je bij ons moeten houden en er moeten zijn als je stilletjes thuis in je mandje zou ingeslapen zijn... het klinkt misschien raar, maar ik wilde oprecht dat het zo gegaan was. Maar je was niet hier en ik was niet daar... het spijt me zo Mollieke...