MonnekeTerug naar het overzicht

(° ca 2006?- 13/11/2012)

Het was een erg moeilijke en pijnlijke beslissing maar we moesten ons gezond verstand erbij houden. De grote vraag die we al stellen sinds Monneke een kleine twee jaar geleden toekwam " is dit dierwaardig leven? " hebben we die dag eenstemmig negatief beantwoord. Dit mocht en kon zo niet langer. Bij zijn aankomst in januari 2011 zou hij enkel een weekje bij ons gehospitaliseerd worden omdat hij medicatie nodig had na de amputatie van zijn staart. Monneke was aangereden en daarbij was zijn staart verlamd geraakt; meer was er zogezegd niet aan de hand. Toen hij echter na drie dagen nog gans zijn bench bevuilde met ontlasting begonnen we ons vragen te stellen want zelfs de bangste zwerver gaat na een dag wel op zijn kattenbak. En terecht waren we er niet gerust in want al gauw bleek dat niet alleen zijn staart maar ook zijn blaas en anus verlamd waren. We probeerden toen nog met accupunctuur iets te redden wat met een angstige zwerver absoluut geen lachertje was maar spijtig genoeg was het ook daarvoor te laat. de blaasmond was te erg uitgerokken en dat kon met accupunctuur niet herstellen.

We legden ons erbij neer dat Monneke incontinent was en dat we meer zouden moeten wassen en plassen. Wat zijn verzorging betrof waren we erg beperkt want hem pakken om te wassen of dergelijke was uit den boze. Als de dood waren we voor de zomermaanden want wat als vliegen hun eitjes zouden gaan leggen aan die vuile poep; de larven zouden hem uitbenen voordat wij hem te pakken zouden krijgen. We hielden hem angstvallig vanop een afstandje in het oog. Sinds het voorjaar van 2012 kreeg hij meer vertrouwen wat betekent dat hij ons liet passeren als hij aan het eten was bijvoorbeeld maar pakken bleef een utopie. Twee keer hebben we hem moeten pakken omdat de ontlasting zodanig was opgestropt aan zijn poep dat het verhard was. We spoelden zijn poep dan af met een sproeikop nadat we hem in een kleinere plek hadden kunnen drijven om hem zo te pakken. Stress ten top en niet alleen voor hem...

In tussentijd hadden we ook nog geïnformeerd bij een specialist of een operatieve ingreep hem mogelijk kon helpen maar ook dat was totaal geen optie gezien de zenuwen geraakt waren. Het zou totaal geen verandering brengen; enkel veel stress en pijn voor Monneke.

Nu merkten we sinds enkele dagen dat hij ook bloed druppelde naast de gebruikelijke urine en kaka. Toen zijn we de koppen pas echt bijeen gaan steken en besloten uiteindelijk na lang wikken en wegen om hem te laten bekijken en dan te beslissen of dit al dan niet nog verder kon. De afspraak was wel dat we zouden wachten tot hij ergens in een bakje van een krabpaal zou liggen zodat we hem al zeker niet zouden moeten opjagen. En zo gebeurde. Samen met de dierenarts werd hij snel onderzocht en toen zagen we dat door de steeds lopende ontlasting aanwasjes aan de anus waren gaan vormen die nu open gegaan waren, mogelijk door het constant likken om zich proper te houden. Vandaar dus het bloeden.

Dit was dus echt niet meer dierwaardig. Wetende hoe hygiënisch een poes normaal is kon Monneke niet gelukkig zijn met dit ongemak en nu ook nog extra pijn die we niet zouden kunnen verhelpen. Naar de toekomst toe zag het er nog veel ernstiger uit.

Nochtans hadden we nooit de indruk dat hij zich ongelukkig voelde maar hij had zich er blijkbaar bij neergelegd. Hij had leren leven met dit ongemak en de pijn. Achteraf moeten we toegeven dat we hem nooit hebben zien spelen hoewel hij nog een jonge poes was. Toch heeft hij nog genoten van zijn zonne-uurtjes in de tuin en de veranda. Bij Quirit, de bompafiguur van de groep, voelde hij zich goed. Het liefst lag hij dicht tegen hem aan wat Quirit dan weer niet altijd gezellig vond.

Het was zonder twijfel één van de moeilijkste beslissingen die we dit jaar moesten nemen maar achteraf beseffen we dat het de enige juiste was. Misschien was het beter geweest dat we hem alles bespaard hadden en we hadden ingegrepen zodra we zijn probleem kenden? Achteraf bekeken denken we dat wel maar toen wisten we niet wat we nu weten... een glazen bol; het zou handig zijn.

Als ik dit op de site neerschrijf is het alweer dik een week geleden dat Monneke heen ging. Bewust heb ik even gewacht want na het heengaan van Noortje, Anaïs en waggeltje plus dan nog een passant die we door ernstige ziekte moesten laten gaan, was het even teveel geworden. We hebben de tijd nodig gehad om het allemaal een plaats te geven zodat we verder kunnen functioneren voor alle andere beschermelingen.

==========================================

In de Ruppelstreek werd de dame die zich daar ontfermt over de zwerfkattencampagne opgebeld over een zwerfpoes die reeds langere tijd in de tuin van de melder leefde. Niet alleen moest hij gecastreerd worden, maar zijn staart was ook verlamd waardoor die er slapjes bij hing. De bange jongen werd gevangen met een vangbak en naar de dierenarts gebracht waar hij gecastreerd en zijn staart geamputeerd werd. Gezien de zwaardere ingreep en het feit dat hij gedurende tien dagen medicatie moest krijgen werd ons gevraagd om Monneke voor die periode te willen hospitaliseren waarna hij terug naar de plek van afkomst terug mocht. Zo kwam Monneke op 13 januari 2011 bij ons terecht. We installeerden hem in een bench zodat we zijn doen en laten goed konden opvolgen en zeker zouden zijn dat hij de medicijnen zou innemen. Toen bleek echter al gauw dat er meer aan de hand was.

Alle dekentjes, zijn mandje enz. waren besmeurd met ontlasting; zowel urine als kaka vonden we overal behalve in zijn kattenbakje. Door stress kan dat de eerste dagen wel eens voorvallen, maar we roken -letterlijk en figuurlijk- onraad en terecht!

Niet alleen zijn staart bleek verlamd te zijn maar hij was dus ook incontinent. Gezien we hele goede ervaring hebben met acupunctuur gaven we dat een kans hoewel dit nu niet bepaald de meest handelbare poes was... de dierenarts had er werk aan maar het lukte; de resultaten bleven echter uit zoals de dierenarts al vreesde. Het probleem was dat monneke al veel te lang met deze handicap rond liep waardoor de blaas zijn elasticiteit verloren was en dat kan natuurlijk ook door acupunctuur niet hersteld worden.

Dilemma: Monneke had nu al meer dan een week angstig in die bech gezeten, was gecastreerd, staart geamputeerd... en nu blijkt dat hij onomkeerbaar incontinent is... Wat is wijsheid?! Na heel wat overwegen namen de we beslissing om hem los te laten in de groep. Hem terug sturen naar de plek van vangst was geen optie gezien zijn poep regelmatig vuil zou zijn; we denken dan aan de vliegen en zagen hem al helemaal uitgehold door de larven. Dat kon dus in geen geval want we zouden hem een pijnlijke dood insturen. Hem inslapen in dit stadium na al die stress?... dat was eveneens geen optie; dan had dat helemaal in het begin moeten gebeuren toen hij in slaap werd gedaan voor de operatie. Wat bleef over? Trachten om hem hier nog een dierwaardig leven te geven in de groep. We hadden één pluspunt: hij was gewend om met andere soortgenoten samen te leven dus hij zou in de groep geen problemen geven. Een voordeel is dat we hem zouden kunnen pakken als hij verzorging nodig had - niet dat dit zo makkelijk zou zijn gezien zijn schichtige houding, maar als het moet zou het kunnen. Een pluspunt waar we op hoopten maar wat in het begin een vraagteken was, is dat hij zich echt goed voelt in zijn nieuwe omgeving. Het heeft weliswaar wat tijd nodig gehad want in het begin zagen we hem enkel maar nu en dan door de tuin flitsen, maar nu ... en nu komt het!... ondertussen zoekt hij ons op!! Dat wil zeggen: hij slaapt in de veranda en komt nu en dan zelfs al binnen. Als ik in de keuken bezig ben dan komt hij mauwen in de deuropening en kan hij me minutenlang aankijken. Als we een hand uitsteken trekt hij zich nog terug maar aan de andere kant zou hij toch wel graag zoals de anderen geaaid worden.

Plezant, jaja... maar dat wil dus ook zeggen dat hij nu zijn afdrukjes evengoed binnen achterlaat. Daar hadden we dus niet bij stil gestaan wat niet eigenaardig is gezien de toestand waarin hij toekwam; die hele schuwe zwerver was op tijd van 3 maanden ontpopt tot een dappere verkenner. Maar we zien het voordeel ervan in want hoe makkelijker hij wordt in omgang hoe beter we hem zullen kunnen verzorgen eens het warm wordt en er gevaar is door de vliegen. Ondertussen kennen we de plekjes waar hij graag gaat liggen zodat we daar alvast incontinentiedoeken hebben neer gelegd en voor de rest kuisen we nóg maar wat meer hé.