GraciaTerug naar het overzicht

Update 18/01/2017:

Enige tijd geleden vond ik een tandje, even later nog één... Ik vermoedde dat ze van Gracia waren maar iets aangeven deed ze niet. Na twaalf jaar ken ik haar en weet ik dat ze een hekel heeft aan dierenartsen, onderzoeken enz. en dat ze zichzelf kranig zal houden. Gezien ze sinds enkele dagen opmerkelijk veel last had van wind in de darmen, vroegen we de dierenarts om een afspraak zodat we toch eens het één en ander konden laten onderzoeken. Gracia is ondertussen dik twaalf jaar dus werd het wel eens tijd om door te bijten. Het moest goed voorbereid worden en teneinde haar zoveel mogelijk stress te besparen, spraken we af dat de dierenarts hierheen kwam en even op voorhand zou verwittigen. Zo had ik de tijd om misbruik te maken van haar vertrouwen in mij en haar in een transportmand te zetten tegen de tijd dat de dierenarts zou arriveren. Ik voelde me er niet happy bij maar besefte dat het nodig was. Ik had het bij het juiste eind! Nadat ze wat suf gemaakt was om haar degelijk te kunnen onderzoeken, bleek dat al heel wat tanden uitgevallen waren en dat er nog drie rotte dienden verwijderd te worden.  Nu moest ze toch even mee naar de praktijk voor verdere zorgen en er werd meteen ook bloed genomen en een meststaal. Na de ingreep hield ze nog twee goede tandjes over: één aan weerszijden. Van het labo onderzoek zullen we morgen meer nieuws hebben.

Gracia ligt bovenop de verwarming te bekomen van haar tweede narcose in haar ganse leventje. De eerste was als kitten voor de sterilisatie. Zowel voor haar als voor mij was het even doorbijten. Gelukkig neemt ze het me niet kwalijk en heeft ze een stuk van haar roes uitgeslapen op mijn schoot terwijl ik haar verhaal hier neertijp. Wordt eerstdaags vervolgd...

================================================

Update 04/09/2015:

Maar liefst elf jaar geleden haalden we Gracia met haar twee broertjes uit het maïsveld waarin ze eerder werden gedumpt. Hun komst was mede doorslaggevend voor de start van Het dierenthuisje dat in oktober 2004 officieel van start ging.  

Sindsdien hebben we heel wat watertjes doorzwommen, heel wat traantjes gelaten, heel wat lijnen moeten trekken, heel wat dieren gelukkig gemaakt en heel wat mensen tegen de schenen gestampt die enkel uit zijn op egotripperij en niet denken in functie van het welzijn van de dieren.

Gracia kan ervan meespreken! Na elf jaar blaakt ze nog steeds van gezondheid en loopt ze over van waardering voor haar redders die haar uit dat veld haalden. Ze heeft een erg bijzonder karakter; zoals zij is er maar één. Niemand zal haar ooit kennen zoals wij dat doen... erg bijzonder, net als de start en ontwikkeling van Het dierenthuisje.

Samen met Gyzmo en Knuffel vormde zij een fundering voor het ontstaan en ontwikkelen van Het dierenthuisje wat een groots toevluchtoord zou worden voor gedupeerde dieren... net als zij dat waren.

We hopen dit trio nog lang te mogen koesteren!

=====================================

Update 01/07/2015:

Vandaag werd Gracia elf jaar! Waar is de tijd dat ik haar als kitten uit de maïs plukte samen met haar drie broertjes. De VZW ging pas een maand later officieel van start maar toen waren we al volop bezig met te helpen waar we konden en te redden wat we konden.

Gracia is zonder twijfel een speciaal poesje en zeker voor mij. Ze is een mama's kindje want ik ben zowat de enige die ze vertrouwt en met wie ze graag knuffelt. Als dat geen voorrecht is!?

Bovendien heeft ze een sterke gezondheid die haar in die elf jaar nog nooit in de steek liet. Hopelijk mogen we het nog lang zo houden!

=============================

Gracia kwam bij ons terecht samen met broertje Flo na een oproep van een vakantieganger uit Oud-Turnhout. Deze mensen verbleven op een dieronvriendelijke camping en hadden vier kittens opgemerkt in een maisveld. Gezien ze het ergste vreesden als de campingeigenaar het te weten zou komen, belden ze ons snel op. De sukkels waren amper zes weken oud en het was duidelijk dat ze in huis waren opgevoed. De arme stakkers waren uitgehongerd en zeer dorstig. Gedurende de eerste dagen deden ze niets anders dan eten, drinken en slapen. Pas na enkele dagen begonnen ze terug te spelen.

Gelukkig werden we tijdig verwittigd want een week later werd de maïs afgereden. Twee broertjes vonden vrij snel samen een knusse thuis, maar Flo en Gracia waren het bangst en bleven dat ook ten opzichte van vreemde mensen. Dat hebben we nooit kunnen veranderen met als resultaat dat ze zich steeds weg staken als er kandidaat-adoptanten langs kwamen. Na de dood van Flo ten gevolge van kanker is Gracia nog de enige van dit groepje. Met ouder te worden is haar vertrouwen gegroeid en heeft ze wat meer rust gevonden. Tegenwoordig laat ze zich ook benaderen door de vrijwilligers en heel af en toe door een onbekende, maar dat blijft erg uitzonderlijk. Naar ons toe is ze een zeer aanhalige poes die op tijd en stond haar aandacht luidkeels opeist.