MarrietjeTerug naar het overzicht

Dit super lieve omaatje dat door de dierenarts "Marrietje" werd gedoopt kwam als vondeling toe. Een man die tijdelijk twee poezen ging verzorgen in het huis van zijn broer trof haar daar op de zetel aan. Ze had zich er genesteld. Bang voor wat de poes kon meedragen qua parasieten of ziekten contacteerde hij Het dierenthuisje. Toen we de beschrijving van de man hoorden, vonden we het verstandig om haar eerst naar de dierenarts te laten gaan en daar kwam ze een uurtje later toe.

Haar toestand: Gedehydrateerd, een oogje kwijt, erg mager, geen tanden, vacht vol klitten. Na een opname bij de dierenarts van 24 uur aan de bakster haalden we haar op en zoals te verwachten was, viel ze quasi direct in 't slaap. Ze wist al snel de beste plekjes te vinden: de zetel en het bed werden uitgekozen als haar meest geliefde rustplaatsen. Als ze nog enkele dagen was blijven zwerven had ze het niet meer gehaald. Een slimme dame dus die nog net op tijd hulp ging zoeken.

Weer eens konden we ondervinden hoe sociaal onze groep spinners wel is. Zowel dit oudje als Zizoe die een dag eerder de groep vervoegde werden niet eens bekeken. Een seniorpoes opnemen in een bestaande groep hoeft echt geen stress te veroorzaken. Wie erover denkt om een oudje nog een warme thuis te bieden, neem aub contact met ons op. Er zijn er zoveel die je nog gelukkig kan maken zonder dat je de andere poezen er onrecht door aandoet. Dankbaarheid verzekerd!

===============================================

Marrietje geniet van haar tweede leventje.

Toen dit oudje een maand geleden in erbarmelijke staat toekwam, leek de kans dat ze dit teboven zou komen erg klein. Bloedwaarden gaven ernstige schildklierproblemen aan. Bovendien was ze niet veel meer dan een skelet met nog één oogje en weinig of geen vocht meer onder haar geklitte vachtje. Marrietje verbaast dan ook iedereen met haar doorzettingskracht. Ze was niet van plan om op te geven, zover is nu wel duidelijk en dan is ze op het juiste adres toegekomen want laten wij nu net ook geen opgevers zijn. Ze kreeg alle kansen die we haar konden bieden en de schildkliermedicatie die ze sinds dag één krijgt, deed wonderen. De dierenarts schrok ervan hoe goed ze was aangekomen toen ze haar twee dagen geleden nog eens onderzocht. Een taai poesje, een volhoudertje, een driekleurige...  Je lacht? wij niet meer! We weten ondertussen uit ervaring dat de driekleurige dames erg sterke genen hebben en vooral doordrijvertjes zijn.  Het feit dat ze haar oogje al kwijt was, betekent mogelijk ook dat ze al een tweede leven opgebruikt had en dan is ze nu aan haar derde begonnen... Hopelijk mag ze nu zonder verdere problemen nog lang genieten.